ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ

Ο παππούς Γιάννης Λάγγας με την γιαγιά Σπυρούλα Η Οικογένεια ΛάγγαΣτα τέλη του 19ου αιώνα όταν ο Φώτης Λάγγας από την Ορεινή Αρκαδία ήρθε στην περιοχή Βελεσιώτες Δομοκού Φθιώτιδος, μετέφερε μαζί του το μεράκι και την γνώση για το αμπέλι και το κρασί. Έφυγε νωρίς από την ζωή, αλλά πρόλαβε να μεταδώσει στους απογόνους του αυτή την αγάπη και την γνώση που είχε και ο ίδιος κληρονομήσει από τους γονείς και τους παππούδες του. Ένα από τα παιδιά του, ο ΄΄Γιάννης Λάγγας΄΄ συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, εγκατέστησε ένα αμπέλι με τις τότε γνωστές ποικιλίες όπως Κοκκινάρα, Αετονύχι κ.ά. στην τοποθεσία Γιαϊλά της Εκκάρας. Μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο τα παιδιά του Γιάννη Λάγγα, Μιχάλης και Φώτης, επεκτείνοντας τον αμπελώνα, τον συμπληρώνουν και με άλλες ποικιλίες όπως Μοσχάτο κ.ά.. Εκείνη την εποχή βέβαια πρωταρχικός στόχος των καλλιεργειών ήταν η ποσότητα και δευτερευόντως η ποιότητα του κρασιού. Το 1980 ο γιος του Μιχάλη, ΄΄Γιάννης Λάγγας΄΄ , φοιτητής τότε της Γεωπονικής, αλλά και μουσικός, μυημένος από μικρός στα ¨χρώματα κι αρώματα¨ του οίνου και των ήχων, προσπαθώντας να συνταιριάξει την αγάπη για τον τόπο του και την παράδοση, με την επιστήμη που επέλεξε να υπηρετήσει, εγκαθιστά ένα νέο γραμμικό αμπελώνα στην θέση Πουρνάρα-Γιαϊλά με ποικιλίες Ασύρτικο και Λημνιό. Το 1990, ένα ακόμη τμήμα αμπελώνα έρχεται να προστεθεί σε τοποθεσία κοντά στο χωριό, με την ποικιλία Λημνιό. Το 1991 έρχεται στον κόσμο ο μικρός Μιχάλης Λάγγας γιός του Γιάννη και το 1993, τη χρονιά της γέννησης του δεύτερου γιου του Γιώργου, γεννιέται επίσης το μικρό οινοποιείο της οικογένειας, το οποίο μέχρι και σήμερα συνεχώς ανανεώνεται. Το 1998, μια νέα ιδέα, η αξιοποίηση της ΄΄Ιαματικής πηγής΄΄ στην τοποθεσία Αμπελόραχη, γίνεται πραγματικότητα. Φυτεύεται η αρχαιοελληνική ποικιλία Greco di Tufo και αρδεύεται αποκλειστικά από νερό της εκεί ιαματικής πηγής. Έτσι σε κάθε σταγόνα κρασιού έρχονται να συναντηθούν η αρχαία παράδοση στη γεύση με τη θεραπευτική για το σώμα δύναμη του ιαματικού νερού, καθώς και με τις επιστημονικές γνώσεις, την εμπειρία και τη μουσική ευαισθησία του δημιουργού-αμπελουργού-γεωπόνου. Και να γίνουν ¨οίνος που ευφραίνει την καρδία¨, νάμα και γιατρικό για όσους ξέρουν να απολαμβάνουν στιγμές, να γεύονται τη μουσική και να ακούν τα χρώματα.